Athens News - Μιχάλης Νταγγίνης: «Είμαι δικηγόρος που γράφει μυθιστορήματα»

NYSE - LSE
GSK -0.13% 47.76 $
RYCEF -7.13% 16.4 $
NGG 0.13% 79.82 $
RELX -0.75% 38.54 $
VOD -1.15% 14.02 $
CMSC -1.35% 18.9 $
RBGPF -0.4% 75 $
BCE 2.42% 21.86 $
CMSD -0.54% 18.65 $
RIO -2.71% 72.73 $
BCC -2.17% 63.01 $
AZN -0.61% 174.35 $
BTI -1.11% 56.84 $
BP -1.08% 42.75 $
JRI -1.71% 10.53 $
Μιχάλης Νταγγίνης: «Είμαι δικηγόρος που γράφει μυθιστορήματα»
Μιχάλης Νταγγίνης: «Είμαι δικηγόρος που γράφει μυθιστορήματα»

Μιχάλης Νταγγίνης: «Είμαι δικηγόρος που γράφει μυθιστορήματα»

Ο Μιχάλης Νταγγίνης κυκλοφορεί το πρώτο του μυθιστόρημα «Πατημένα Τριάντα» από τις εκδόσεις Διόπτρα, εξερευνώντας τις αντιφάσεις μιας γενιάς που προσπαθεί να βρει τη θέση της. Ο ποινικολόγος και συγγραφέας αναλύει την εμμονή με την επιτυχία, τις δυσκολίες στις σύγχρονες σχέσεις και τον τρόπο που η καθημερινή επαφή με το έγκλημα διαμόρφωσε την κατανόησή του για την ανθρώπινη φύση.

Text size:

Ο Μιχάλης Νταγγίνης, δικηγόρος ποινικού δικαίου και διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κυκλοφορεί το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Πατημένα Τριάντα», από τις εκδόσεις Διόπτρα. Το βιβλίο εξερευνά την περίοδο της ζωής όπου τα τριάντα χρόνια θεωρούνται ορόσημο ενηλικίωσης, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις, τις απογοητεύσεις και τις ανατροπές που χαρακτηρίζουν αυτή την ηλικιακή ομάδα. Μέσα από τις ιστορίες πέντε χαρακτήρων, ο συγγραφέας θέτει ερωτήματα για τη σύγχρονη αντίληψη της επιτυχίας, την αυξανόμενη προσήλωση στον εαυτό και τις δυσκολίες των ερωτικών σχέσεων σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει αλλάξει τους κανόνες της επικοινωνίας.

Ο Νταγγίνης, γεννημένος το 1993 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Νομική στην ίδια πόλη, ζει στην Αθήνα από το 2017. Η καθημερινή του επαφή με τις ανθρώπινες συγκρούσεις, την παραβατικότητα και τις αντιφατικές πλευρές της συμπεριφοράς έχει επηρεάσει άμεσα τη λογοτεχνική του προσέγγιση. Όπως εξηγεί, η δικηγορία και η λογοτεχνία μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: την ανάγκη να κατανοήσουμε ανθρώπους που έχουν κάνει λάθη, να αναζητήσουμε τα κίνητρά τους και να αμφισβητήσουμε τις εύκολες διακρίσεις μεταξύ καλού και κακού.

Στο «Πατημένα Τριάντα», δύο άνδρες και τρεις γυναίκες βρίσκονται σε ηλικία που τους καλεί να αναλάβουν την ευθύνη των επιλογών τους. Οι ζωές τους εξελίσσονται διαφορετικά, συναντιούνται και αλληλεπιδρούν, ενώ οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι ερωτικές επιθυμίες και τα βιώματα της παιδικής ηλικίας καθορίζουν τις αποφάσεις τους. Μια απόφαση ανεξαρτητοποίησης λειτουργεί ως αφετηρία για μια ιστορία με ολοένα και πιο σκοτεινές προεκτάσεις. Ο συγγραφέας συνδυάζει το κοινωνικό μυθιστόρημα με στοιχεία αστυνομικής πλοκής, παρουσιάζοντας έναν κόσμο όπου δικηγόροι, επιχειρηματίες και πρόσωπα που κινούνται στα όρια της νομιμότητας διαμορφώνουν ένα περιβάλλον στο οποίο το χρήμα και η εξουσία επηρεάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από αυτή την αφήγηση, ο Νταγγίνης επιχειρεί να απεικονίσει μια γενιά που ενηλικιώθηκε μέσα σε διαδοχικές οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις, με τις ευκαιρίες να περιορίζονται και τις προσδοκίες της να διαψεύδονται.

Το ενδιαφέρον του βιβλίου εστιάζεται κυρίως στους ίδιους τους ανθρώπους και στις αντιφάσεις τους. Οι ήρωές του επιθυμούν να αγαπηθούν, να πετύχουν επαγγελματικά και να αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους, αλλά συχνά καταλήγουν να πληγώνουν τους γύρω τους ή να υπονομεύουν όσα προσπαθούν να κατακτήσουν. Μέσα από τις επιλογές τους, τίθενται ερωτήματα για τη σύγχρονη αντίληψη της επιτυχίας και την αυξανόμενη εμμονή με τον εαυτό.

Σε συνέντευξή του, ο Μιχάλης Νταγγίνης αναφέρεται στον τίτλο «Πατημένα Τριάντα», υπογραμμίζοντας ότι τα τριάντα χρόνια σηματοδοτούν το πέρασμα σε μια νέα φάση, όπου απαιτείται από τους ανθρώπους να βάλουν την παιδικότητα στο συρτάρι και να συμπεριφερθούν ως σοβαροί ενήλικες. Για τον λόγο αυτόν, επέλεξε να μιλήσει για τη γενιά αυτή μέσα από πέντε διαφορετικές οπτικές γωνίες, δημιουργώντας ρεαλιστικούς χαρακτήρες αντί για έναν υπερσυλλεκτικό ήρωα-καρικατούρα. Η επιλογή του οφείλεται στη γοητεία που ασκεί η διάδραση και η αλληλεπίδραση των πρωταγωνισ καθώς προχωρά η ζωή τους.

Ένα από τα κεντρικά θέματα του βιβλίου είναι η επιτυχία και το τίμημα που είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε γι’ αυτήν. Ο συγγραφέας παρατηρεί ότι η δυτική κοινωνία εκλαμβάνει την επιτυχία υλικά, συνδέοντάς την με τα χρήματα και τη θέση στην κοινωνική ιεραρχία, δηλαδή με την εξουσία. «Νομίζω ότι μέχρι τα τριάντα κάπως έτσι το έβλεπα κι εγώ», αναφέρει ο Νταγγίνης. «Πλέον αφήνω περισσότερο χώρο στην ευτυχία για να αναπνεύσει – πολλές φορές ασφυκτιά κάτω από το βάρος της ανάγκης για καταξίωση».

Οι χαρακτήρες του βιβλίου κουβαλούν παιδικά βιώματα, τα οποία ο συγγραφέας προτιμά να περιγράφει ως φορτία πόνου που αντανακλώνται στη συμπεριφορά και τις επιλογές τους, παρά ως απαραίτητα τραύματα. «Δεν θα έλεγα ότι κουβαλούν απαραίτητα τραύματα. Περισσότερο ως βιώματα τα βλέπω, άλλοτε τραυματικά και άλλοτε ευτυχή», εξηγεί. «Εξάλλου όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα φορτίο πόνου, είναι ανθρώπινο». Ωστόσο, τονίζει ότι δεν μπορούμε να αφήνουμε το παρελθόν να δικαιολογεί τα ελλείμματα και τις παθογένειές μας.

Μιλώντας για μια γενιά στραμμένη στον εαυτό της, ο Νταγγίνης εκφράζει την άποψη ότι η κουλτούρα της αυτοβελτίωσης και του «αγάπα πρώτα εσένα» υπαγορεύει μια εμμονική προσήλωση στο εγώ, η οποία λειτουργεί ως μορφή μυωπίας απέναντι στους άλλους. «Χωρίς υγιές «εμείς», το εγώ χωλαίνει», σημειώνει. «Αλίμονο εάν οι ανθρώπινες σχέσεις δομούνται μεταξύ ανθρώπων που έχουν τον εαυτό τους ως απόλυτη προτεραιότητα. Η αγάπη είναι θυσία, η κατανόηση προϋποθέτει προσχώρηση, ενίοτε υποχώρηση. Για να υπάρχουν λήπτες, πρέπει να υπάρχουν δότες».

Όσον αφορά τις σύγχρονες σχέσεις, οι οποίες συχνά ξεκινούν και τελειώνουν μέσω μιας οθόνης, ο Νταγγίνης συμφωνεί ότι έχουμε αποκτήσει περισσότερες επιλογές στον έρωτα αλλά λιγότερη υπομονή. «Η θάλασσα είναι μεγάλη –αυτό δεν είναι κακό–, όμως δεν έχει βάθος», περιγράφει με μεταφορική γλώσσα την κατάσταση.

Το βιβλίο εξετάζει ανοιχτά θέματα σεξ και επιθυμιών, κάτι που ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας θεωρεί απαραίτητο για την προσωπογραφία μιας γενιάς τριαντάρηδων. «Θα ήταν υποκριτικό και σεμνότυφο να βγάλεις εκτός τη σεξουαλική επιθυμία και τον τρόπο που αυτή αλληλεπιδρά με την τεχνολογία, την κοινωνική καταπίεση, το εργασιακό στρες κ.λπ.», δηλώνει.

Η επαγγελματική εμπειρία του Νταγγίνη ως ποινικολόγου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των «ποινικών» χαρακτήρων του βιβλίου, καθώς του επέτρεψε να αποδώσει ζωντανά τον τρόπο που μιλάνε, στέκονται και αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο. Επίσης, το δικαστικό ρεπορτάζ των τελευταίων ετών βοήθησε στη σύλληψη της ιστορίας που σχετίζεται με τη μαφία και τον τρόπο επιρροής της. Η καθημερινή επαφή με ανθρώπους που έχουν κάνει λάθη ή βρίσκονται σε δύσκολες στιγμές έχει κάνει τον ίδιο λιγότερο απόλυτο απέναντι στο τι είναι «καλός» και τι «κακός» άνθρωπος. «Η δικηγορία είναι ένα πεδίο όπου το καλό και το κακό σχετικοποιούνται», υπογραμμίζει. «Ο αρχέτυπος του «κακού ανθρώπου», που κάνει εγκλήματα σε βάρος του καλού, συχνότατα διαψεύδεται». Παρατηρεί μια μακρινή συγγένεια της δικηγορίας με τη λογοτεχνία, καθώς και στις δύο περιπτώσεις ο δημιουργός ψάχνει ελαφρυντικά για όσους έχουμε μάθει να στήνουμε στον τοίχο.

Όσον αφορά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου, ο Νταγγίνης αναγνωρίζει ότι τον ανησύχησαν τόσο η πιθανότητα απόρριψης όσο και η στιγμή που θα το διάβαζαν άνθρωποι που τον γνωρίζουν. Ωστόσο, είχε θέσει ως προϋπόθεση να συνεργαστεί μόνο με εκδοτικό οίκο που σέβεται και εκτιμά. Η συνεργασία με τις εκδόσεις Διόπτρα του έδωσε την πίστη ότι το βιβλίο θα συνομιλήσει γόνιμα με τους αναγνώστες.

Για το αν αισθάνεται πλέον συγγραφέας, ο Νταγγίνης απαντά: «Είμαι δικηγόρος, ο οποίος γράφει και μυθιστορήματα». Δεν νιώθει την ανάγκη να τον τιτλοφορήσουν συγγραφέα, θεωρώντας ότι σημασία έχει το έργο και το περιεχόμενο, όχι η ιδιότητα. «Η επιμονή των ανθρώπων στις ιδιότητες μού δημιουργεί καχυποψία», σημειώνει, υποστηρίζοντας ότι συχνά πρόκειται για μια προσπάθεια να χωρέσουν σε ένα καλούπι που τους δίνει αίσθηση ισχύος και ασφάλειας.

Τέλος, αναφέρεται στη σχέση του με τις δύο πόλεις της ζωής του. Αισθάνεται την Αθήνα σπίτι του, καθώς εκεί εργάστηκε για πρώτη φορά και έζησε μόνος τα τελευταία δέκα χρόνια, συνδέοντας την ενηλικίωσή του άρρηκτα μαζί της. Η Θεσσαλονίκη παραμένει η πατρίδα του, που κουβαλά μέσα του και τον θυμίζει πιο παιδικές καταστάσεις, χωρίς όμως να λείπει τίποτα από εκείνη, καθώς είναι χαρούμενος που έχει φτιάξει τη ζωή του στην Αθήνα με τον τρόπο που τον εκφράζει.

T.Karagounis--AN-GR